Ik ben Betti

Ik ben zelfstandig danslerares en woon sinds 2017 in Schaarbeek. Ik begeleid leerlingen in privélessen aan huis, en groepen in groepslessen in het Brussels Gewest.

Ik geef klassiek ballet, hedendaagse dans, jazz en lichaamsexpressie. Mijn werk vertrekt van een eenvoudig idee: een dansles moet vertrekken van het echte lichaam van de persoon, van het ritme, het niveau en de steunpunten, en die persoon dan helpen vooruit te gaan met veeleisendheid en vertrouwen.

Mijn parcours

Dans kwam heel vroeg in mijn leven. Ik groeide op ten zuiden van Nantes, met een traject dat al sterk met beweging verbonden was.

Aan het lycée Pierre Mendès-France in La Roche-sur-Yon volgde ik een literaire richting met dans als specialisatie, parallel aan het Regionaal Conservatorium. Daar behaalde ik cyclus 3 in klassiek en hedendaags, aangevuld met zomerstages bij de SOCAPA, in New York en in Toronto.

Daarna zette ik mijn opleiding voort in verschillende scholen. Eerst aan EpseDanse in Montpellier, de school van Anne-Marie Porras, waar ik een beurs kreeg. Daarna aan Le Pont Supérieur in Nantes, en aan Choréia Arts Studio, in Parijs Bastille.

In 2017 kwam ik in Brussel wonen. Ik bleef trainen bij Choréart, in Ukkel, voor ik stilaan mijn plaats vond in het lesgeven. Twee jaar lang volgde ik het F.I.E.C.-traject aan het Institut Jaques-Dalcroze in België, bij Ariane Crespin, en daar behaalde ik in 2023 mijn pedagogisch diploma lichaamsexpressie.

Nederlands leren

Ik ben Française. Toen ik in 2017 in België aankwam, sprak ik geen Nederlands. Ik heb lessen gevolgd om dat in te halen, omdat ik het belangrijk vind een stap te zetten naar de andere taalkant van dit land. Ik heb daar een attest van Actiris voor.

In de danszaal helpt dat, en tegelijk gaat het er ook om tonen, om samen zoeken en om kijken naar wat een lichaam doet. Schrijft of belt u me in het Nederlands, dan antwoord ik in het Nederlands.

Op scène en in de praktijk

Ik danste ook in verschillende podiumprojecten, waaronder Le Soldat Rose, geregisseerd door Gauthier Bourgois, gespeeld in het Cultureel Centrum van Ukkel en in het Théâtre Jean Vilar. De voorstelling liep ook tijdens het Festival rond Trisomie 21, waarbij de scène gedeeld werd met figuranten, kinderen en volwassenen met het syndroom van Down.

In Brussel gaf ik vijf jaar les bij Vibrato, in Schaarbeek, daarna bij Level Up, in Jette, en bij Classico-Jazz, in Gembloers. Vandaag werk ik als zelfstandige: privélessen aan huis in het hele Brussels Gewest, en groepslessen op woensdag en donderdag in studio Novanoïs, in Schaarbeek.

Meer recent wilde ik het publiek dat ik begeleid verbreden. Ik werk bij Le Silex vzw, in Sint-Lambrechts-Woluwe, met volwassenen met een beperking, en ik volgde de opleiding aangepast dansen bij Cécile Martinez, om lessen op te bouwen die inclusief en echt aangepast zijn.

Mijn manier van lesgeven

Ik geef dans als werk aan het lichaam, en evengoed als een manier om opnieuw vertrouwen te krijgen in wat dat lichaam kan.

In mijn lessen dient veeleisendheid nooit om de leerling in moeilijkheden te brengen. Ze dient om een helder, precies en respectvol kader te bouwen. Een kader waarin vooruitgang mogelijk is, ook traag, ook na een onderbreking, ook met een lichaam dat twijfelt, vermoeid raakt, verandert of nooit echt gedanst heeft.

Ik werk met beginnende volwassenen, met leerlingen die opnieuw starten, met senioren, met mensen met een beperking, met artiesten die aan hun podiumaanwezigheid willen werken. Telkens is het vertrekpunt hetzelfde: de persoon begrijpen, het lichaam, het ritme, en van daaruit een les bouwen waarin die persoon vooruitgaat.

Elke leerling heeft recht op een volwaardige les. Geen vereenvoudigde versie. Geen vage activiteit. Een opgebouwde les, met houvast, met progressie, en met echte aandacht voor wat er in het lichaam gebeurt.

Wat me raakt in dit beroep

Wat ik het liefst zie, is het moment waarop iemand zichzelf verrast.

Iemand die dacht niet gemaakt te zijn voor dans en die uiteindelijk zijn eigen bewegingszin vindt. Een artiest die geblokkeerd binnenkomt en na enkele oefeningen opnieuw grond onder de voeten voelt. Een dame van 72 die me zegt dat ze een vorm van gratie heeft teruggevonden, niet die van haar twintig jaar, een andere, die juister is en meer van haar.

Die momenten vatten samen wat ik in mijn werk zoek: iedereen helpen om opnieuw aanwezig te zijn in het eigen lichaam, met bewegingsvrijheid en een vertrouwen dat niet afhangt van leeftijd, niveau of prestatie.